วันพุธที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556

เคยหัวเราะเศร้ากว่าเคยร้องไห้ :/

วันนี้ฝนตก กะว่าจะออกจากบ้านก็ไม่ออกละ
เกลียดฝนยิ่งกว่าเพื่อนมัธยมบางคนที่เคยมีเรื่องกันซะอีก = =;
เปิดเอนทรี่นี้นี่มาแบบนอยๆเศร้าๆเนิบๆเนาะ55
ช่วงนี้หัวเราะไม่ค่อยออก ไม่รู้ทำไม

เคยหัวเราะเศร้ากว่าเคยร้องไห้ , นิ้วกลม


นี่ก็เลยนึกไปถึงเหตุการณ์ที่ทำให้หัวเราะได้

หมายถึงที่ๆเคยมีความสุขอย่างเต็มที่โดยไม่มีอะไรมาเบียดเบียนความรู้สึกเหล่านั้นน่ะ


FOOD PARK ชั้น 5 CENTRAL PLAZA PINKLAO

ตรงนี้มันเคยมีความทรงจำดีๆ ถ้าไม่มีที่นี่ก็คงไม่ได้มายืนอยู่จุดๆนี้
ย้อนไปเมื่อสองปีที่แล้ว เป็นเด็กวิทย์กากๆที่อยู่ห้องคิงแต่รั้งอันดับท้ายห้องตลอด
จนเข้ามอห้าปลายๆเริ่มรู้สึกตัวว่าถ้าไม่เอาอ่าวอะไรสักอย่างจะไม่มีที่เรียนแน่ๆ
เลยจับมือเพื่อนคนนึงไปหาที่เรียนดรออิ้ง ไหนๆก็ชอบด้านนี้หมายถึงพวกมัลติมีเดีย บลาๆ
เลยได้มาเจอพี่อ้น ละพี่อ้นก็พามานั่งเรียนที่นี่นี่แหละ

คือเป็นที่ๆเรียนละเรามีความสุขนะ ถึงจะไม่ค่อยตั้งใจเรียน โดนว่าบ่อยๆก็เถอะ

แต่พี่อ้นก็เข็นจนมายืนอยู่จุดๆนี้ได้คือโคตรครูโคตรคนจริงๆ5555
จริงๆแล้วบรรยายออกมาไม่ค่อยถูกหรอก มันเยอะจนล้นจนตีมั่วไปหมด
เอาคอมเม้นของน้ำตาลกะพี่อ้นมาแปะแทนละกัน

Numtan Cantaloupe: โหยมันนึกถึงบรรยากาศจริงๆนะ แบบจำได้ป้ะ ฝนตกก็ยังต้อมาเรียน

นั่งแท็กซี่มาเรียนพอจอดหน้าเซนทรัลก็วิ่งเข้าห้าง ละมีอีกตอนที่หนาวมากๆอ้ะมึง ที่ออกมานั่งข้างนอก
โคตรทรมานเลย5555 กูมีการดราม่งดราม่าระหว่างเรียนด้วยนะ แบบนั่งวาดไปมือนึงก็คุยโทรศัพท์
ละแบบร้องไห้งี้อ่ะ ทำไปได้ไงวะ อายยยจุงง

Pt Thepsuwan: แหม่ะ ยังอุตส่าห์จำได้ มีหลายอารมณ์นะที่นี่นะ แต่ไอ้ที่ดราม่าๆนี่มีอยู่สองคน

คนอื่นเขาปกตินะ555 เข็นกันแบบไม่น่ารอดแต่ก็รอดมาจนได้

555555555555555555555555555555555555555555555555


ช่วงนี้ชอบคิดถึงอะไรที่ไม่ควรคิดถึงยังไงไม่รู้

ตั้งแต่ขึ้นปีสองนี่เงินที่มีเอาไปลงชวดหมด บ้าจริงพี่ชาย ลำยองสองนี่กูเองเลย ;__;
แต่ก็ช่างเถอะ ช่วงนี้ถือคติอะไรที่มีความสุขก็ทำไป ไม่เดือดร้อนใครก็จะทำ



ส่วนใหญ่ชอบแรดไปแถวเกษตร ไปจนคนอื่นนึกว่ากูเรียนเกษตรละเอาดี55
ยังไงถ้าเจอก็จอยกันได้เคริ้บบบบบบบบบบบบ ;)



นั่งอ่านเฟบในทวิตของตัวเองแล้วก็ดาร์คเอง 

ที่เคยเฟบไว้ ไม่คิดว่าจะมาซ้ำเติมตัวเองในปัจจุบัน

-----------------------------------


เดียวดายกว่าปกติ, เมื่อรู้สึกแปลกหน้า, กับคนที่สนิทกัน.


เธอยังยิ้ม, ฉันได้ข่าวนี้, จากปากคนอื่น.


ไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว, ทว่า, ยังเสียใจอยู่เสมอ.


คนหนึ่งคน, มาพร้อมเรื่องราวมากมาย, และจากไป, พร้อมเรื่องราวมากมาย.


หลังจาก, หนึ่งวินาทีนั้น, ชีวิตก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย.

-  -

----------------------------------


ปล.ว่าจะเปลี่ยนตีมหลายรอบละ ติดที่ขี้เกียจนี่แหละ เอ้อ






" เธอยังคงชัดเจน เวลาไม่ช่วยให้ลืมเหมือนใครบอกไว้ "